Darri Johansen

Darri Johansen

Íslenskir

Darri hefur skrifað eina bók, Maður gengur með, sem kom út árið 2007. Bókin fjallar um upplifun hans á meðgöngu kærustunnar á þeirra fyrsta barni. Darri býr með unnustu sinni, Ingibjörgu Dögg Kjartansdóttur og syni þeirra Lúkasi Emil Johansen í vesturbæ Reykjavíkur.

Að skrifa er að hafa tíma. Þannig horfir það stundum við mér.

Ég byrjaði frekar seint að skrifa og eignaðist ekki tölvu fyrr en ég var 28 ára. Byrjaði að tölvukrota og hripa upp frá því en alltaf meðfram öðru. Ég var í ýmsu eins og gengur og þegar vinnudegi lauk tók annað við. En neisti hafði kviknað. Ég lék knattspyrnu flestum stundum og svo eignaðist ég barn. Á þessu tímabili var ég að blogga, skrifaði þar um allt og ekkert en var aðallega að æfa mig held ég. Fyrir einu eða tveimur árum síðan hætti ég. Mín síðasta færsla hljómaði svo:

Ritgerð um uppvask

Af hverju er ég hættur að skrifa?

Með fullri vitund fyrir því að það hljómi eins og léleg afsökun: ég er hættur að skrifa vegna skítugs leirtaus. Ég vaska upp. Og þá nefni ég uppvask sem samnefnara fyrir praktísk mál heimilisins. Ég skrifa litlar sögur í eldhúsinu með uppþvottabursta. Spinn praktísk kvæði.

Deginum lýkur um fimm, stundum sex, sjaldnar sjö og ég fer heim. Eldhúsið tekur á móti, krefur mig um krafta mína. Ísskápurinn spýtir út matvælum og andar köldu - líkt og hann hafi haldið í sér í allan dag. Ég kann lítið að elda en hita, steiki eða sýð. Stundum líka Ingibjörg og ég fer í stofuna - og athuga með Lúkas. Leik við hann en passa líka og pikka upp allt dótið sem hann fær leið á eftir augnablikið. Við borðum og böðum okkur kannski í Kastljósi sjónvarpsins. Böðum líka barnið og klæðum í fötin fyrr náttina. Kyssum og svæfum.

Og vaska upp.

Lýk því og tek til leikföngin á gólfinu og raða þeim í kassana. Púslið er þó tímafrekast, púslin telja tugina og liggja undir sófa, borði og sófaborði. Sópa kannski líka gólfið, sérstaklega við barnastólinn sem er útbíaður í leifum morgunmatsins. Ég læt sem ég sjái ekki sjálfan stólinn og freknur hans.

Klukkan slær í hljóði í símanum, níu eða tíu - og verkefnum dagsins er lokið. Við erum útskrifuð af kvöldvaktinni. Rútínustofugangur í kvöld eins og áður - sömu handtök. Önnur peysa kannski. Nýtt bragð af matnum.

Og hvað gerir maður þá?

Sjónvarpið dáleiðir stundum með vikulegu plotti sem ég hefði getað svarið að ég sá fyrir tveimur dögum síðan - í mesta lagi. Vikan hleypur þegar ég labba. Sprettir þegar ég hleyp. Hugurinn tekur handahlaup og ég verð ringlaður. Ég á klukkutíma, kannski tvo og renni mér í dagblaðið sem er ólesið. Ef það þá kom þennan daginn og ég pirra mig pínulítið ef svo var ekki. Gríp þá fjarstýringuna á ný og smelli á takkana og síðan off.

Sest í staðinn við tölvuna og slæ inn setningar í takti við tímann. Nýtt orð um leið og ný sekúnda fæðist - og deyr aftur. Orðin lifa þó, dafna og fá vist. Þroskast, draga sig saman og halda hópinn. Mynda hóp af orðum, heila fjölskyldu af setningum. Fá aðra vist og fjölga sér. Giftingar, fæðingar - líka skilnaðir. Markmiðið að mynda besta hópinn. Fá nýja vist.

Konan býður góða nótt og ég fylgi henni fús enda kvöldið liðið og faðmlagið býður undir sænginni.

Náði ekki miklu, aðeins þessu hér.

Ég hef gefið út eina bók, Maður gengur með. Sú bók var skrifuð af þörfinni held ég. Í það minnsta kom hún bara eiginlega af sjálfu sér. Varð til. Og þess vegna skrifa ég enn þá þótt í glefsum sé. Ég verð að skrifa og þannig er það nú bara.

Ég er ekki rithöfundur en ég skrifa - þegar ég hef tíma.